Crna i bijela nisu boje, zato se ne koriste u simvolici pravoslavne ikonografije, već samo kao dodaci naglasavanjima svijetlosti, odnosno njenim nenaglasavanjima.
Još nešto je veoma važno: u pravoslavnoj ikonografiji ne postoji sjenka, a pozadina je uvijek zlatna ili „vizantijsko” plava. Ove boje (iako one, u stvari, nisu boje, ali se time naglasava razlika između prirode Boga i prirode svijeta) predstavljaju sijanje Bozijeg sveprisustva, a sjenka bi predstavljala „zaklon” od tog sijanja, sto je nemouce, jer je Bog svuda i na svakom mjestu.
Uostalom licnosti i sve drugo što se izobrazava na ikoni predstavljaju realnost Carstva Bozijeg, a ne fotografiju, tj.zemaljsku realnost. Stoga se za ikonu kaže da je „prozor u vjecnost”, jer nas te licnosti sa ikona već posmatraju iz Carstva Nebeskog.
Svi drugi stilovi koji pretenduju da budu „ikonografija” nemaju ovu nebesku, nego zemaljsku dimenziju. Tzv. realizam nije i ne može biti ikonografija jer predstavlja zemaljsku realnost i prikazuje likove u dimenzijama ovoga svijeta > visina, dubina, sirina.
Na pravoslavnoj ikoni možemo naici na „nelogicnu” dimenziju, a to je zato što je posmatrac ta „tacka” iz koje se siri sva dimenzija na ikoni, tj. sve strane ikonografskog predstavljanja predmeta su vidljive posmatracu, jer se njemu obracaju.
Najbolje poredjenje ovih dvaju dimezija može se vidjeti u Leonardovoj „Tajnoj veceri”, kao idealnom primjeru realizma i pravoslanoj ikoni Tajne Vecere, u kojoj je sve sto je izobrazeno okrenuto posmatracu, koji čak ima svoje mjesto za stolom.