POVREDE TETIVA

Najzvučnija i najučestalija povreda je povreda Ahilove tetive, koju čine dva mišića: jedan bliži površini (gastrocnemius) i drugi koji se nalazi odmah ispod njega (soleus). Oba mišića prelaze u donjem delu potkolenice u zajedničku tetivu, Ahilovu, koja se hvata za petnu kost. Funkcija ovih mišića, a time i tetive, se često pojednostavljuje, pa se, recimo, može čuti da su oni zaduženi za podizanje na prste. Dva su najčešća tipa povrede Ahilove tetive i struktura koje je neposredno okružuju. Prva je upala same tetive ili njenog hvatišta za petnu kost. Reč je o sindromu prenaprezanja, što će reći da ova povreda nastaje zbrajanjem mikrotrauma i njihovim prelaskom u bolni upalni proces. Drugi tip je pucanje same tetive ili prelaska mišića u tetivu. Iako i do ove povrede dolazi prethodnim manjim povređivanjem, ono što je za nju karakteristično je da nastaje bez prethodne najave, obično kod trauma ili iznenadnih i intenzivnih fizičkih aktivnosti koje opterećuju upravo taj deo lokomotornog aparata. Skraćeni, ili nedovoljno istegnuti mišići takođe mogu biti uzrok povrede. Na kraju, i sama obuća, naročito sportska, može pospešiti upalni proces.

Ono što prvo morate uraditi, ukoliko na bilo koji način povredite Ahilovu tetivu, je da stavite ledene obloge na to mesto, uz izbegavanje pokreta koji izazivaju bolove (u ovom slučaju nije nužno potpuno mirovanje). Naravno, i u slučaju ove povrede, preporučuje se odlazak kod lekara, kao i podvrgavanje različitim fizioterapijskim metodama, ukoliko želimo da se upala smanji na najmanju moguću meru i poboljša prokrvljenost povređenog dela tetive. Od velike je važnosti u ovoj fazi lečenja upravo kinezioterapija, dakle vežbanje, i to sa dva osnovna cilja. Prvi je poboljšanje fleksibilnosti tetive, dok je drugi jačanje mišića potkolenice. Sem upale same tetive, vrlo često dolazi i do njenog pucanja, koje po pravilu nije praćeno nikakvim upalnim procesom. U stvari, pravi razlozi pucanja i do danas nisu poznati. Neki autori smatraju da je u podlozi potpune ili parcijalne rupture (pucanja) morao biti neki degenerativni proces. Drugi govore o smanjenoj ishranjenosti krvlju, koja se događa s godinama, te to potkrepljuju statistikama koje pokazuju da su kod sportista pucanja češća. Bilo kako bilo, pucanje valja prepoznati odmah kad se dogodi i usmeriti povređenog prema hirur-gu, kako bi se što pre podvrgao operativnom zahvatu i time izbegao moguće komplikacije.